priscillanooij, 6 februari 2012
Oeganda , Mukono 30°

Overwinteren in Afrika Deel 7

Hallo allemaal,
Met grote trots stel ik jullie graag voor aan Dorah, net als Jefta (verslag 3) een van de vele ‘succesnummers’ van Noah’s Ark. Dorah is een schat van een meid en eigenlijk nog niet eens zo heel lang wonend in Noah’s Ark. Hoewel het beleid van Noah’s Ark erop is gericht om enkel baby’s op te nemen in het huis (er zijn vele andere projecten die oudere kinderen opnemen) hebben Piet en Pita voor Dorah een uitzondering gemaakt. Dorah was namelijk toevertrouwd aan een zogenoemde ‘witch doctor’ (traditionele medicijnman) die haar meerdere malen heeft verkracht en mishandeld. Een vrouw uit het dorp die zich het lot van Dorah had aangetrokken, probeerde haar daar weg te krijgen maar zelfs in het ziekenhuis was het meisje niet veilig en bleef het achtervolgd worden door de medicijnman. De enige optie leek om Dorah op te laten nemen in een jeugdgevangenis maar dat ging Piet en Pita te ver. En zo geschiedde dat Dorah nu al bijna twee jaar in Noah’s Ark leeft. Ze heeft in vele opzichten een behoorlijke achterstand op de andere tieners in het huis (Engels spreken, begrijpend lezen, rekenen, sport en spel) hetgeen soms veel geduld vergt van haar leeftijdsgenootjes maar iets in me zegt dat ze er wel komt.
Medicijnmannen, tovenarij en hekserij zijn wijdverspreid in Oeganda en andere delen van Afrika, voor een belangrijk deel door de promotie ervan via de radio. Enerzijds zijn ze een stuwende kracht gebleken bij verkiezingen, volksopstanden en in menige strijd voor onafhankelijkheid. Anderzijds teert bijvoorbeeld de orgaanhandel erop, met verminkingen en moorden als gevolg. In eerste instantie dacht ik de verhalen rondom hekserij en medicijnmannen overtrokken waren maar als ik statistieken en gepubliceerde onderzoeken mag geloven, vormen hekserij en medicijnmannen een steeds groter wordend probleem in dit land. Hekserij is een erkende godsdienst in Oeganda waarbij zowel mannen als vrouwen open en bloot kunnen praktiseren' en pretenderen mensen te kunnen helpen met hun kwalen of persoonlijke problemen. De heksen hebben een schrijn waar ze met oude rituelen voor hun patiënten een oplossing afsmeken bij de geesten. Sinds enkele jaren worden daarbij ook steeds vaker kleine kinderen ritueel geofferd. Klanten betalen veel geld voor de dood van een kind, dat daarvoor van straat wordt geplukt. Mensen geloven dat ze er rijk zullen door worden, zullen genezen van Aids/HIV of verlost zullen worden van andere problemen. De kinderen worden ritueel onthoofd, of de geslachtsdelen afgehakt. Lugubere praktijken waar, voor zover ik heb kunnen onderzoeken, door de regering weinig tegen gedaan wordt waarschijnlijk omdat het in vergelijking tot de armoede, hoge werkeloosheid, economische crisis, aidsproblematiek, corruptie te weinig prioriteit heeft.
Gelukkig is Dorah ervan verlost en heeft ze een nieuwe start gekregen. Ze is een dromerige tiener die ik in m’n hart heb gesloten net als alle andere bijzondere individuutjes hier in Noah’s Ark. De een nog een grotere knuffelkont dan de andere, sommigen met een overload aan temperament, anderen met een grote dosis humor. Potverdikkeme wat moet ik soms hard om ze lachen en wat zal ik velen van hen missen. Neem nou de discoavond bijna twee weken geleden. De avond waarop de vakantie werd afgesloten met een disco inclusief talentenshow. Blijft geweldig om te zien wat een ritme die kleintjes in hun lichaam hebben. Wegens het daverende succes van de dance acts tijdens de kerstopvoering mochten we ook dit keer met de jongens van groep 3 (6/7/8 jaar) een nieuwe act bedenken en instuderen. In stoere jeans, rode shirts en met blitse zonnebrillen, stalen ‘de mannen’ de show op Grease Lightning, zo gaaf! Helaas niet op film maar wel een paar mooie foto’s bijgesloten.
Heb ook vreselijk gelachen bij het ‘zwemavontuur’ van de peuters. Omdat zij te klein zijn om naar het zwembad te mogen, is een alternatief voor ze bedacht. Op het grasveld werd een groot zeil ingezeept en met water natgespoten. Wat een hilarisch tafereel en wat een prachtige buikschuivers werden er gemaakt. Ik pieste bijna in m’n broek om Obed, een geweldige gozer van bijna jaar. De zwembroeken waren op maar dat deerde hem niet. Het (iets te grote) badpak stond hem minstens zo goed. Oordeel zelf maar.
Vorige week maandag zijn de kinderen na twee maanden vakantie weer naar school gegaan. Vol trots in uniform en beetje zenuwachtig om weer te starten, velen hadden zondagavond niet geslapen van de zenuwen. Toen ik het kleine grut dat voor het eerst naar school ging zag lopen, moest ik bijna een traan wegpinken, tja blijft toch je kind he, ha ha.
Mijn avontuur hier in Afrika zit er bijna op. Hoe dichter bij de terugreis, hoe intenser ik geniet. Enerzijds wil ik nog niet weg, voel me steeds beter op m’n plek maar anderzijds voelt het ook weer erg goed om op het hoogtepunt naar huis te gaan. Ik kan terugkijken op een hele gave tijd waarin ik een hoop heb geleerd en niet in de laatste plaats over mezelf. Soms ging dat gepaard met een tranendal maar ook die had ik niet willen missen. Ik voel me stinkend rijk en met een rugzak vol mooie herinneringen en bijna high van de liefde die ik van de kinderen heb gekregen, ga ik straks terug naar huis. Ben me behoorlijk bewust geworden van veel zaken die thuis o zo gewoon zijn maar waar hier net wat meer moeite voor moet worden gedaan. Iedere dag dat we stroom en/of (warm) water hebben, schiet er een vreugdedansje door me heen en realiseer ik me dat het voor velen lang niet zo vanzelfsprekend is. En als we dan een paar dagen achter elkaar getrakteerd zijn op stroom en water en ik er bijna aan gewend raak dan word ik er weer aan herinnerd tijdens mijn wandelingen door de vallei wanneer ik de kinderen met jerrycans water op hun hoofd passeer. Een beetje schaapachtig rits ik dan m’n tas open en prop ik hun vrije hand vol met zuurtjes. Een tafereel dat inmiddels ook gewoon lijkt te zijn geworden net als zo veel andere dingen waar ik mij in het begin zo over heb verwonderd en verbaasd. Nee, ik ben zeker geen blanke oegandees geworden, daarvoor zijn de contrasten voor mij persoonlijk te groot maar ik heb het gevoel dat ik aardig heb kunnen meedraaien in dit uitdagende land. Ik wil graag afsluiten met jullie liefdevol te bedanken voor al jullie support, gave berichtjes en mooie mailtjes. Ze hebben mijn avontuur hier nog meer glans gegeven en ik bewaar ze dan ook allemaal in m’n ‘cadeau-box’. Dank jullie wel allemaal!

Naar Priscilla in Oeganda bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl